سخنرانی آیت الله تقوایی حفظه الله
شب پانزدهم ماه مبارک رمضان 1439

97/03/09 _  مسجد باب الحوائج لویزان

بسم الله الرحمن الرحیم

مَنْ تَهاوَنَ بِصَلاتِهِ إِبْتَلاهُ اللّهُ بِخَمْسَ عَشَرَةَ خَصْلَةً؛ کسی که سستی کند در نماز، خداوند به پانزده بلا مبتلایش می سازد. در بَلا یک نکتۀ مهمی که هست این است که یک وقتی می گویند زلزله ای آمد یا فلان فرد تصادف کرد یا زمین خورد و مجروح شد، این یک نوع بلاست، یک بلای دیگری هم هست که انسان حقیقت وجودی خودش را از دست می دهد. بلای نوع اول اتفاقا خیلی هم خوب است و در روایات تاکید کرده اند اهل بیت علیهم السلام، که این بلا برای عارف و سالک بسیار لازم است و تربیت انسان با این بلاها است. در آیۀ مبارکه هم می فرماید: فَإِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا[1]؛ حقیقت آسانی در سختی است. سختی همه چیز به انسان می دهد. بعد می گوید: فَإِذا فَرَغْتَ فَانْصَبْ[2]؛ قیام کن و برای عبادت سختی بده به خودت؛ صبح آمده کار کرده تا شب، حالا خسته است می خواهد بخوابد، ولی بلند می شود و با سختی می ایستد؛ البته این سختی در دلش آسانی است یعنی این سختی سبب می شود که آن راه با اسم اعظم را پیدا کند، راه باطن را پیدا کند. أَمَّنْ يُجِيبُ الْمُضْطَرَّ إِذَا دَعَاهُ وَيَكْشِفُ السُّوءَ[3]؛ تا انسان به حد اضطرار نیوفتد یاد نمی گیرد که از آن منبع اصلی تغذیه بشود، برای همین است که نماز و روزه انقدر به آن سفارش شده است، چون انسان را به حال اضطرار می اندازد و اسباب دنیایی قطع می شود و اسباب آخرتی راهش باز می شود      لذا سختی خیلی لازم و عالی است. بلاهائی که این گونه است که خیلی خوب اما آن بلاهایی که در اثر شقاوت باشد، خیلی بد است؛ اگر در نماز انسان سستی کند دچار این بلاها می شود که دیگر خوبی ای در آن نیست یعنی این بلا یعنی محرومیت از لطف و رحمت خدا. ریشۀ این بلا دوری از رحمت واسعۀ خداست، دوری از دیدار خداست؛ این بلا، فاجعه است، نابودی است لذا باید سعی کنیم اجتناب کنیم. يَرْفَعُ اللّهُ الْبَرَكَةَ مِنْ عُمْرِهِ[4]؛ فرمودند اولا از روزیش برکت را بر می دارند؛ خیلی بد است- بعضی ها روزیشان برکت ندارد، میلیارد ها تومان پول دارند ولی همیشه محتاج اند، آنان که غنی ترند، محتاج ترند. خدا مُهر فقر را در پیشانی این فرد زده ولو میلیاردر هم بشود. خیلی ها هستند پول کمی دارند ولی برکت دارد مالشان، راحت اند. در روایت عرض شد که مؤمن به حقیقت ایمان نمی رسد مگر اینکه هرچیزی کمش را دوست داشته باشد؛ اهل اسراف و تجمل گرایی نیست، مؤمن خفیف المؤونه است، ساده زیست است. می فرماید برکت را از روزی اش بر می دارد یعنی سوال و جوابش خیلی سخت می شود. این است که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله می فرمایند: اللهم ارزقنی الکِفاف والعِفاف یعنی همین؛ به من عفت بده آن چیزی را که ندارم، نیاز به آن نداشته باشم، چشم طمع نداشته باشم، چشم نیاز به آنچه که ندارم ندوزم. امیرالمؤمنین علیه السلام می فرمایند: دَوَاؤُكَ فِيكَ[5]؛ دوا در وجود خودت است. همه چیز در وجود ما است، همه عالم در وجود ما است. وَ يَرْفَعُ اللّهُ الْبَرَكَةَ مِنْ رِزْقِهِ؛ خدا برکت را از رزقش بر می دارد. روزی ای که اینگونه شقاوت است، بدبختی است. وَ يَمْحُوا اللّهُ عَزَّوَجَلَّ سيماءَ الصّالِحينَ مِنْ وَجْهِهِ، وَكُلُّ عَمَل يَعْمَلُهُ لا يُوجَرُ عَلَيْهِ؛ اعمالش دیگر پاداش ندارد. منشأ عمل که آتش شد، دیگر پاداش معنی ندارد ولو اهل بخشش و خوبی باشد؛ خوبی ای که بر اساس ریا و نفاق و آتش جهنم است که فایده ندارد، خرابی ای است که نمی شود درستش کرد؛ یک خرابی هایی را می شود درست کرد ولی بعضی خرابی ها را نمی شود درست کرد؛ اگر خرابی ای ریشه اش خراب بشود – مثل نماز که ریشه است، ولایت ریشه است، اصول عقائد ریشه است، اگر اصول عقائد خراب بشود، دیگر هرچه انسان اهل عبادت و فروع عقائد باشد به درد نمی خورد. وَكُلُّ عَمَل يَعْمَلُهُ لا يُوجَرُ عَلَيْهِ؛ اینجا یک نکتۀ مهمی هست که خدا کند بهمان بدهند؛ اینکه می فرماید: الصوم لی و أنا اُجزی به، روزه برای من است و پاداشش خود خداست، این یک مقام و مرتبه است، مسئله این گرسنگی ظاهری نیست، الان شما ببینید روز را روزه گرفتید چیزی نخوردید ولی چیزی که بهتان داده اند چه بوده؟ معنویت است، یک مقام داده اند بهتان، آن مهم است؛ خوش به حال کسی که آن مقام روزه را به دست بیاورد، مقام روزه داری در دلش زنده بشود، خدا کند در دل ما مقام روزه داری را زنده کنند. مقام روزه داری یعنی تجلی خداوند بدون حجاب، عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُون[6]؛ مقام روزه داری یعنی روزی دنیایی بریده می شود و روزی آخرتی وصل می شود. بلکه الان ما می رویم به سمت روزی دنیایی ولی امام حسن مجتبی علیه السلام با دست خودش روزی دنیایی را رد می کند؛ فردی آمده بود خدمت امام حسن علیه السلام می گفت فقیر هستم و دشمن دارم و اینها، آقا گفتند دشمنت کیست، گفته بود فقر، حضرت پانصد هزار درهم به او داد. این غنا در وجودش است، روزه در هستی ایشان است. این فوق همۀ عالم است، وجه الله است. فرمود هر وقت این دشمنت آمد بیا پیش من، آن فرد قسم داده بود حضرت را، آقا فرمود به همین اسماء و صفاتی که قسم دادی مرا، قسمت می دهم هروقت مشکل داشتی بیا پیش من. این ثروت عین ذات اوست، شده است مظهر غنای مطلق خدا. وَكُلُّ عَمَل يَعْمَلُهُ لا يُوجَرُ عَلَيْهِ؛ این که عمل ما پاداش ندارد یک مقام است، یک مقام شقاوت، یک مقام بدبختی یعنی یک مقامی که از مقام نورانیت قطع می شوی، می شوی مقام آتش؛ وقتی آتش شد، دیگر تمام آثار می شود آثار آتش و دیگر چیزی نمی ماند برای انسان. نماز ریشه کن می کند انسان را، البته از آن طرف هم همه چیز به انسان می دهد لذا می گوید فَإِنْ قُبِلَتْ قُبِلَ مَا سِوَاهَا[7]؛ نماز را اگر درست کنی همه چیزت را درست کردی. ما باید با یک وجهه و یک آبرویی در روز وارد شویم، آن وجهه و آبرو را باید در شب به دست آوریم؛ روز می خواهی وارد شوی در عالَم کثرات، کثرت است دیگر، اسمش همراهش هست؛ این ها حمله می کنند و هجوم می آورند، شیاطین جن و انس، بعد هزاران نوع دشمنانی که دارند و انسان دشمنانی که دارد، این ها را جز با وجه الله نمی شود. آن حقیقت باید در ما زنده شود، آن نور الله، نور امیرالمؤمنین علیه السلام، وجه الله که  آمد انسان دیگر راحت است. می فرماید: مؤمن اگر هرچیزی که از شرق و غرب عالم برایش اتفاق بیوفتد برایش خیر است؛ چون مؤمن است، پناه است، در پناه خداست، در کهف حصین خداست. اَصْبَحْتُ اَللّـهُمَّ مُعْتَصِماً بِذِمامِكَ الْمَنيعِ[8]؛ خدایا من در پناه رفیع حصن حصین وجه الله و برکت تو خودم را قرار دادم و چنگ زدم و در پناه تو خودم را قرار دادم. یک روایتی هست می فرماید: کسی که نمازش را کوتاهی کند خودش را ازذمّه پیغمبر و خدا و اهل بیت خارج کرده است؛ دیدید بعضی پدر ها می گویند: برو تو دیگر بچه من نیستی، چکار می تواند بکند این؛ اگر ما این ذمه را قطع کنیم هیچ کاری دیگر نمی توانیم بکنیم. خداوند برای هرچیزی یک قَدری قرار داده است، الا برای معرفت که حد ندارد. آن ذمه یعنی شناخت و معرفت ولایت، توحید، معرفت یه اینها. اگر آن معرفت درست شد آن ذمه درست شده، اگر آن ذمه درست شد دیگر هیچ چیز نمی تواند اذیتتان کند لذا می فرماید: مؤمن اگر هرچیزی در شرق و غرب عالم اتفاق بیوفتد نمی تواند ضرری بزند. لذا باید دائم دنبال تصحیح معرفتمان باشیم. در قرآن کریم دو جور دستور داریم؛ یک اینکه اتَّقُوا اللَّهَ وَ يُعَلِّمُكُمُ اللَّهُ[9]؛ تقوا پیشه کنید، خدا بهتان علم می دهد یعنی اعمالمان را درست کنیم خدا علم لدنّی می دهد، معرفت می دهد. اما یک دستوراتی هم داریم که می فرماید بروید دنبال علم و معرفت، این بالاتر از آن یکی است. در کلام عرفا دو جور دیدم؛ بعضی می گویند بروید دنبال علم و معرفت، بعضی می گویند بروید دنبال تقوا ولی روایات ما معرفت را بالاتر می داند. حتی در روایت دارد که در آخرالزمان دنبال علم بروید بهتر است از اینکه بروید دنبال عمل، چرا؟ چون امام زمان عج الله و پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله از میان انبیاء آمده اند برای درست کردن معرفت. معجزات انبیاءِ دیگر را ببنید چیست؛ مثلا عصای موسی، دستش را داخل جیبش می کند بعد می شود مثل خورشید یا مثلا کور را شفا می دهد، مرده را زنده می کند ولی پیغمبر معجزه اش قرآن است؛ اوتیتم جوامع الکلم، معجزه پیغمبر اکرم جوامع الکلم است، قرآن است، حکمت است، معرفت است، با معرفت باید اوج بگیری. بَدو عالم از معرفت و حیات است، انتهای عالم هم از معرفت و حیات است، تقوا این وسط زاد و توشه است که البته بهترین توشه است، ولی یک وسیله است، هدف آن حب است، حیات است، معرفت است. مقامات محبت و محبین از مقامات عارفین بالاتر است اما محبت را که نمی شود به دستش آورد ما باید برویم دنبال معرف تا محبت به دست بیاید، جزو افعال تولیدیه است؛ معرفت است که محبت را درست می کند والا عشق را چگونه می خواهی درست کنی، مثل عقل است، عقل کسب کردنی نیست، آداب را باید درست کرد یکی از راه هایش کسب معارف است که باعث می شود عقل و محبتت هم زیاد شود. معرفت را باید درست کرد، ریشه معرفت است. پس باید ذمه را درست کنیم، مبادا خودمان را خارج کنیم از آن ذمه که به جایی برسیم که كُلُّ عَمَل يَعْمَلُهُ لا يُوجَرُ عَلَيْهِ؛ پلک بزند می شود جهنمی، کار خوب کند می شود جهنمی، کار بد کند می شود جهنمی. این اروپا و آمریکا سرطان زده هستند، نمی توانید درستشان کنید، شماها که هیچ، دولت محترم! اگر تمام عالم هم جمع بشوند اروپا آدم بشو نیست، بی خود دل نبندید؛ این ها جنایت کار اند. وقتی آقا می فرمایند اروپا هم مثل آمریکا من بهشان امید ندارم، قبول کنید. عجیب است که انسان عبرت نمی گیرد، خب عبرت بگیرید؛ این دلارتان را هی می برند بالا مبلغش را، هرکاری می خواهند می کنند. مقام، مقامِ غلطی است، اصلا مذاکره با اروپا معنا ندارد، مذاکره با آمریکا معنا ندارد، با شیطان که انسان نمی تواند مذاکره کند، شیطان را باید یک سنگ بگذرای، رَمی جمرات، عقبۀ اولی و عقبۀ وُسطی، باید بروی سنگ بزنی سه مرحله؛ اول از عراق بیرونشان کردیم بعد از سوریه سوم هم ان شاءالله از اسرائیل، امام زمان دارد کار خودش را می کند. مقام مقامِ غلطی است، مذاکره با کسی که شیطان است، شمشیر را از رو بسته، دارد می کُشد، دارد جنایت می کند، حقّه بازی می کند، چه سودی به ما دادند؛ پول ما اگر برود در جیب توتال و پژو بهتر است یا بیاید در جیب مردم خودمان، جوانانمان، سرمایه داران خودمان؟ كُلُّ عَمَل يَعْمَلُهُ لا يُوجَرُ عَلَيْهِ؛ تا حال هر قرار دادی با این ها نوشتید خراب بوده، کدامش درست بوده؟ بعد هم میایند قرار داد می بندند بعد وسطش رها می کنند می روند، شیطان هم همین است. وقتی انسان عملش شیطانی شد دیگر تمام می شود، نابود می کند انسان را. ما باید از ذمه خدا خودمان را خارج نکنیم نه تنها خارج نکنیم- بعضی ها می گویند خسته نباشید ولی بهتر از آن این است که بگوییم خدا قوت؛ خداقوت یک چیز اضافه هم می دهد بهت، هم نفی است هم اثبات. ما باید خودمان را در ذمه اهل بیت علیهم السلام داخل کنیم و از ذمه شیطان خارج کنیم تا بتوانیم خودمان را در ذمه خدا کنیم. نفی و اثبات هر دو لازم است. در صدرش هم می گوید سستی پاره می کندش، نه اینکه فقط بگویی من نماز نمی خوانم نه شُل بجنبی سفت می خوری. آفت عبادت سستی است. كُلُّ عَمَل يَعْمَلُهُ لا يُوجَرُ عَلَيْهِ؛ مقامش می رود داخل جهنم، خوبی هایش هم بد است. می گوید آمریکا چقدر خوب است، سفینه فرستاده فضا، برای چه ؟ برای اینکه کودکان عراقی را بکشد، برای اینکه بمب بر بیمارستان ها بریزد، بمب خوشه ای، کدام انسانی همچین کاری می کند؟

در روایتی از وجود امام حسن مجتبی علیه السلام هست که: خداوند اسم امام حسن را گذاشت حسن، فرمود که حسن و علی دو اسم خدا هستند بعد فرمود: اسم امام حسن را گذاشت حسن بخاطر اینکه خدا احسان می کند به این اسم مقدس به تمام عالم بعد فرمود حسین هم اگر اسمش را گذاشتند حسین تصویر حسن است.

وَ لا يَرْتَفِعُ دُعاؤُهُ إِلىَ السَّماءِ؛ خدا توفیق بدهد در این ماه مبارک نمازمان را بتوانیم به آن معرفت پیدا کنیم. نماز خواندن را یاد بگیریم. بنده زمانی اصفهان بودم، مسابقات رزمی بود برای تماشا رفتم به محل مسابقات، یک فردی بود که کمربند آبی هم بود با اینکه بقیه مشکی بودند این فرد آبی داشت ولی با یک شگرد قهرمان شد، آن هم با ساده ترین شگرد، ضربه ای هست در تکواندو به نام نریو چاگی و آن نریو چاگی، با این فنون همه را برد. دعا کنید خدا یک شگرد به ما بدهد، خیلی خوب است انسان شگرد داشته باشد. یکی از شگرد ها که راحت می توانید به آن دست یابید در نماز، نماز امام زمان عج الله است. بی نظیر است چون یک خصوصیتی که دارد این است که با امام حَیّ داری صحبت می کنی. دعا کنید ان شاءالله شگردمان را در این ماه مبارک بهمان نشان دهند که راحتمان کنند با این شگرد. َ لا يَرْتَفِعُ دُعاؤُهُ إِلىَ السَّماءِ؛ دعایش به آسمان نمی رود؛ اگر تَهاون کرد دعایش دیگر بالا نمی رود، ریسمان قطع شده، رابطه اش با آسمان قطع شده. بنده سفارش می کنم که بچه هایمان را نمازخوان کنیم، مدام نگوییم که بچه است و نمی تواند، بیدارش کنیم نمازش را بخواند. وَ لَيْسَ لَهُ حَظٌّ فى دُعاءِ الصّالِحينَ؛ نه تنها دعایش بالا نمی رود دعای دیگران هم در حقش اثر ندارد. یعنی معنایش این است که رفتند محضر امام صادق علیه السلام عرضه داشتند ما را شفاعت کن، در قیامت شفیع ما باش، آقا فرمود شما باید طوری آنجا وارد بشوید که چهره آدم داشته باشید که من بتوانم شفاعتتان کنم، وقتی سالبه به انتفاع موضوع است، وقتی چهره ات مثل حیوان شد دیگر انسانی باقی نمی ماند که من شفاعت کنم. اینجا سالبه به انتفاع موضوع می شود، چون جهنمی شده اصلا دعای دیگران در موردش کارساز نیست، یک وقتی کسی هست که جایی گذاشته برای دعای دیگران، پدر و مادرش دعایش می کنند، امیرالمؤمنین علیه السلام پدر واقعی اش دعایش می کند، حضرت صدیقه سلام الله علیها مادر واقعی اش دعایش می کند، دستش را می گیرند؛ میرزا اسماعیل دولابی می گفت: در خواب یا مکاشفه دیده بود که – همه اش مکاشفه بود، ظاهر و باطنش، همه اش شده بود کشف، بعضی ها همه ریسمان ها را پاره می کنند، بعضی خودشان می شوند وجه الله، ایشان واقعا این طور شده بود، مرد عجیبی بود، مثلا نشسته بود می گفت ما در بهشت هستیم الان، عَلَى الْأَرَائِكِ يَنظُرُونَ[10]؛ نشسته اند بر اریکه، می دیده است لابُد، حق بود کلامش. می گفت در چاه گیر کرده بودم بعد ریسمانی را گرفته بودم با سختی می آمدم بالا کم کم، یکدفعه دیدم فردی دارد می کشدم بالا خلاصه آمدم بالا دیدم یک فضای سرسبز و این ریسمان در دست حضرت صدیقه طاهره سلام الله علیها است، این ریسمان را قطعش نکنیم ما، بعضی ریسمان را قطعش می کنند، بعضی ها خودشان می شوند ریسمان، خودشان می شوند وجه الله. مرحوم امام رحمه الله خودش شده بود وجه الله، تمام دنیا را هم عوض کرد، حجت حقیقی بود، کار حقیقی کرد. وَ لَيْسَ لَهُ حَظٌّ؛ بعضی ها را ریسمان ها را اینگونه می بُرند؛ وَ لَيْسَ لَهُ حَظٌّ فى دُعاءِ الصّالِحينَ؛ از دعای صالحین نمی تواند بهره ببرد، کسی نمی تواند کمکش کند. وَأَنّهُ يَمُوتُ ذَليلاً وَ يَمُوتُ جائِعًا وَ يَمُوتُ عَطْشانًا؛ این فردی که در نماز سستی کند- سستی به نماز فقط این نیست که نماز را آخر وقت بخوانی، این هم یکی از آنهاست هست ولی خیلی چیزها هست؛ تعقیبات نماز داشته باشیم، نافله داشته باشیم، تا جایی که می توانیم؛ هدف را اینگونه بگیرید که سی و چهار رکعت نافله را بخوانید ولی هر کس به هر مقدار که می تواند ولی نم نم درست کنید کیفیتش را، کمیتش را، سستی نکنیم، حیف است. يَمُوتُ ذَليلاً؛ می میرد در حال ذلت، کسی که ریسمانش با خدا قطع شده باشد بدبخت است، ذلیل است، ذلت یعنی این. آیا امام حسین علیه السلام ذلیل بود؟ در ظاهر شکست خورد ولی آیا ذلیل شد؟ عزیزترین فرد عالم شد، ذلیل ترین افراد عالم شمر و یزید اند لعنت الله علیهما چون ریسمان را قطع کردند، ریسمان که قطع شود انسان ذلیل می شود. ذَليلاً وَ يَمُوتُ جائِعًا وَ يَمُوتُ عَطْشانًا؛ سیرا بی ندارد، نه سیراب می شود نه سیر می شود از غذا. وَ يُوَكِّلُ اللّهُ مَلَكًا يَزْعَجُهُ فى قَبْرِهِ؛ در قبرش هم رهایش نمی کنند، فرشته ها را می گذارند اذیتش می کنند در قبر. الان هم همین است، آنهایی که در نماز سستی می کنند وجدانشان راحت نیست، در عذاب اند. وَ يَضيقُ عَلَيْهِ قَبْرُهُ؛ قبرش تنگ می شود. وَ تَكُونُ الظُّلْمَةُ فى قَبْرِهِ؛ قبرش ظلمانی می شود. وَ يُوَكِّلُ اللّهُ بِهِ مَلَكًا يَسْحَبُهُ عَلى وَجْهِهِ؛ خدا یک فرشته ای را مامور می کند با صورت جلوی تمام محشر روی زمین می کشندش. رویش را انسان از خدا برگرداند همین است چون خدا یعنی عزت خدا یعنی علم خدا یعنی قدرت بی نهایت خدا یعنی حیات بی نهایت، اگر شما از حیات و قدرت بی نهایت رو برگرداندید اگر از نور بی نهایت رو برگرداندی جز ظلمت بی نهایت چیزی ندارد، جز گرسنگی و تشنگی چیزی نمی ماند لذا یک چیز عقلی است این. وَ الْخَلائِقُ يَنْظُرُونَ إِلَيْهِ؛ مردم صف کشیده اند دارند نگاه می کنند این بیچاره را دارند با صورت روی زمین می کشند. وَ يُحاسَبُ حِسابًا شَديدًا، وَ لا يَنْظُرُ اللّهُ إِلَيْهِ وَ لا يُزَكّيهِ؛ خدا به او نظر رحمت نمی کند، خدا دیگر پاکش نمی کند، تزکیه اش نمی کند. خدا نکند ما را رها کنند به حال خودمان. وَ لَهُ عَذابٌ أَليمٌ؛ عذاب دردناکی برای او هست. خدا ان شاءالله ما را حفظ کند از سستی کردن در نماز و این بلاها.

نیمه ماه مبارک است و میلاد امام حسن مجتبی علیه السلام. باید خدا را شاکر باشیم که این برکت را به ما داده اند. در ائمه ما درباره کسی نداریم که فردی مشعل بزند در خانه اش برای اینکه راه خانه اش را گم نکند. بنده ندیدم درباره معصومی که، یک لقمه به سگ می داد یک لقمه خودش می خورد! چه کَرُمی. می خواهد بگوید این سگ که سهل است، وقتی به سگ لقمه می دهد و همنشینی می کند دیگر محبینشان را که عاشق است، عاشق شیعیانشان است لذا امشب خیلی شب بزرگی است. از خدا و آقا امام حسن مجتبی علیه السلام می خواهیم که ان شاءالله توفیق درک شب قدر را به ما بدهد، توفیق معرفت حقیقی را بدهد بلکه بالاتر، توفیق درک و معرفت صاحب شب قدر را بدهد، امام زمان عج الله را بدهد، توفیق درک معرفت خدا و رسول خدا را. بنده همین یک مطلب را عرض کنم از امام حسن علیه السلام گرچه خیلی وقایع زیادی در معجزات حضرت هست، یک معجزه همین است که گفتند آقا یک معجزه ات را نشان بده آقا یک اشاره کرد تمام آهوها آمدند زاند زدند جلوی حضرت و اظهار تواضع کردند جلوی امام حسن علیه السلام؛ قبول نکردند، چون بنی اسرائیل بودند که ایراد بنی اسرائیلی می گرفتند آقا اشاره کرد کعبه بلند شد روی آسمان، گفتند بیشتر به ما نشان بده با دست خورشید را گرفت، مادّه عالَم را خدا در دست اهل بیت قرار داده، نه این که قائل به تفویض بشویم، اینها وابسته اند به خدا، همه کارهایشان، نفس کشیدنشان هم به اذن الله است.

[1]– شرح، آیه 5

پس (بدان که به لطف خدا) با هر سختی البته آسانی هست

[2]-شرح، آیه 7

پس هرگاه از امور خود فراغت یافتی ، به نماز و شکرانه پروردگارت قیام کن

[3] -نمل، بخشی از آیه 62

أَمَّنْ يُجِيبُ الْمُضْطَرَّ إِذَا دَعَاهُ وَيَكْشِفُ السُّوءَ وَيَجْعَلُكُمْ خُلَفَاءَ الْأَرْضِ  أَإِلَهٌ مَعَ اللَّهِ  قَلِيلًا مَا تَذَكَّرُون- یا آن کس که دعای بیچاره مضطر را به اجابت می‌رساند و رنج و غم آنان را بر طرف می‌سازد و شما (مسلمین) را جانشینان اهل زمین قرار می‌دهد؟ آیا با وجود خدای یکتا خدایی هست؟ (هرگز نیست لیکن) اندکی متذکر (این حقیقت) هستند.

[4] – ادامۀ روایت مَنْ تَهاوَنَ بِصَلاتِهِ مِنَ الرِّجالِ وَ النِّساءِ إِبْتَلاهُ اللّهُ بِخَمْسَ عَشَرَةَ خَصْلَةً

[5] -شعری است منسوب به امیرالمؤمنین علیه السلام

اى انسان، داروى تو در درونت وجود دارد در حالی‌که تو نمی‌دانى و دردت هم از خودت می‌باشد اما نمی‌بينى.

دَوَاؤُكَ فِيكَ وَ مَا تَشْعُرُو دَاؤُكَ مِنْكَ وَ مَا تَنْظُرُ

[6] – آل عمران، بخشی از آیه 169

[7] -وسائل ج 4، ص 108

اولین چیزی که از انسان در قیامت محاسبه می شود نماز اوست اگر قبول شود بقیه اعمالش نیز قبول خواهد شد

[8] – تعقیب نماز صبح

[9] -بقره، بخشی از آیه 282

[10] – مطففین، آیه 24

بر تختها نشسته و نظاره می کنند

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

دوست دارید به بحث ملحق شوید؟
نظرات خود را با ما در میان بگذارید!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *