بسم الرحمن الرحیم

بیانات حضرت آیت الله تقوایی حفظه الله

سه شنبه 98/02/17 _ خلاصۀ شب دوم ماه مبارک رمضان 1440

 

همۀ عالَم یعنی دین

ما چیزی غیر از دین نداریم. همۀ عالَم یعنی؛ دین، آسمان، زمین، تابستان، زمستان، پاییز، بهار، نجوم، عالم مثال، عالم عقول، نفوس و همه اش یعنی دین؛ یعنی «بسم الله الرحمن الرحیم». من خودم را نگاه می کنم؛ وضع خراب خودم را نگاه می کنم؛ گرفتاری ها و گناهان و بدبختی هایم را نگاه می کنم؛ می گویم: خدایا چرا ما را آفریدی؟ این چه وضعش است و فلان! ولی باید به این توجه داشته باشیم که «جهان چون چشم و خط و خال و ابروست / که هر چیزی به جای خویش نیکوست[1]».

هدایت ابا عبدالله الحسین علیه السلام

ابی عبدالله علیه السلام در گودی قتلگاه یا حتی در بیرون گودی قتلگاه هم به همین شکل بود که می فرمود: «مردم شما بیایید به طرف خدا، من بهشتتان را تضمین می کنم؛ دنیایتان را تضمین می کنم؛ آخرتتان را تضمین می کنم.» سعی می کرد هدایتشان کند. حتی آن اواخری هم که تمام اصحاب ابی عبدالله علیه السلام را شهید کرده بودند، حضرت می خواست یک جوری هدایتشان کند. حتی حضرت علی اصغر علیه السلام را که به قتلگاه برد، حضرت می خواست هدایتشان کند. قصد حضرت این بود که هدایتشان کند، ولی خودشان نپذیرفتند.

خداوند دو چیز از ما می خواهد

خداوند دو چیز بیشتر از ما نمی خواهد؛ اول «اقرار به گناه»؛ دوم «شکر نعمت». حالا اگر گناه هم کردی، اقرار و اعتراف کن. «إلهی عَبدَکَ العاصی أتاکا / مُقِّراً بِالذُنوبِ وَقَد دَعاکا». اگر اقرار به گناه کنی، یک دفعه می بینی مقام تائب از مقام عابد بالاتر می شود. دو شخص زیر آسمان بودند، اَبر آمده بود سایه انداخته بود بر آنها؛ بعد می خواستند از هم جدا شوند، گفتند دعا کنیم. یکی شان دعا کرد و یکی شان آمین گفت؛ بعد که از هم جدا شدند اَبر بالای سر فرد عاصی و تائب رفت. این خیلی مهم است که ما اقرار به گناه داشته باشیم و بعد از گناه باز راهمان را اشتباه نرویم.

شکستی که مقدمۀ پیروزی شد

بشر آمده برای اینکه یاد بگیرد در هنگام بدبختی ها، گناهان، مشکلات، اشتباهات و فقر خدایی باشد. اصلاً ما برای همین آمده ایم؛ آمده ایم یاد بگیریم. شکست خیلی خوب است. شکست است که مقدمۀ پیروزی می شود. الآن شیعه 1400 سال است که در مظلومیت است؛ بارها و بارها شکست خورد تا 1357 که الحمدلله پیروز شد و نظام ولایت فقیه مستقر شد. إن شاءالله اینهایی که دارند دست و پا می زنند (منافقین داخلی و خارجی)، نمی توانند کاری بکنند و شیعه إن شاءالله موفق می شود و إن شاءالله امام زمان عج الله تعالی فرجه الشریف هم خواهد آمد. این وعده ای است که الحمدلله مقام معظم رهبری داده اند که إن شاءالله خواهد آمد. این شکست ها خودش سبب پیروزی شد.

سختی و آسانی

اینکه می فرماید: «إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ یُسْرًا[2]» منظورش این نیست که نتیجۀ سختی آسانی است؛ می گوید در خودِ سختی، آسانی هست. زیارت کربلا که انسان می رود، حالا هر کسی به اندازه خودش؛ بنده به اندازۀ خودم و شما که سرور ما هستید به اندازه خودتان، عُرفا و بزرگان هم به اندازه خودشان. انسان وقتی زیارت پیادۀ کربلا می رود در هر قدمی یک سختی است و یک آسانی. سختی برای این است که به نَفْس غلبه می کند و آسانی برای این است که یک قدم به خدا نزدیک تر می شود. سختی برای این است که یک حدّی است و باید بشکند و آسانی برای این است که به یک نور مرحلۀ بالاتر می رسد.

 إلهی عُبَیدُکَ بِفِنائِک

امام خمینی (رحمه الله علیه) در کتاب آداب الصلاة شان می فرمایند: اگر آب ندارید، تیمّم کنید. تیمّم برای کسانی که آب ندارند خیلی چیز خوبی است. خاک بودن خیلی خوب است؛ خاک باشید. اولین مناجات از مناجات خمس عشر، مناجات التائبین است. این مناجات را بخوانید. کلاً همۀ دعاهای اهل بیت علیهم السلام را که نگاه کنید از اولش با ابراز تذلّل، ابراز خواری و ذلت شروع می شود. در روایت دارد که این ذکر را اگر کسی در سجده بگوید، دعایش مستجاب می شود. امام زین العابدین علیه السلام این ذکر را در سجده می گفتند. بعد می فرمودند: اگر کسی این ذکر را در سجده بگوید، دعایش مستجاب می شود: «إلهی عُبَیدُکَ بِفِنائِک[3]». بندۀ کوچک تو آمده درِ خانه‌ات. «إلهی مِسْکِینُکَ بِفِنَآئِک»؛ «إلهی فَقِیرُکَ بِفِنَآئِکَ». آقا فقیرم، ذلیلم، مسکینم. اگر آب نداریم خاک باشیم. این راه را باز می‌کند. دیده اید خیلی اوقات حال عبادت و مناجات نداریم؛ این برای چیست؟ برای این است که منیّت وجودمان را گرفته، خودمان را پیش خدا نشکسته ایم. خودمان را پیش خدا ذلیل نکرده ایم. امیرالمؤمنین علیه السلام یک کلامی دارد که معجزه آساست؛ می فرماید: عاجزترین انسان ها کسی است که زبانش ذکر نگوید. ذکر که دیگر چیزی نیست، ذکر بگو. «سبحان الله»، «الحمد لله»، «الله اکبر». حالا سوال؛ چرا ما عاجزیم؟ به خاطر اینکه خودمان را نشکستیم. هر وقت می خواهیم بیاییم درِ خانۀ خدا، اول خودمان را بشکنیم. این خیلی مهم است. خدا به ما توفیق بدهد که بتوانیم منیّت خودمان را بشکنیم.

گریه چیست؟

گریه، یعنی خدایا با تمام هستی‌ام می‌خواهمت، با شدیدترین نحوۀ اراده که گریه است. این گریه خیلی چیز خوبی است. خدا روزیمان کند. رسول خدا می فرمایند: «ألّلهمَّ ارزُقنی عَینَینِ هَطّالَتَین[4]». خدایا به من دو چشمی بده که مَشک باشند، دائم بجوشند، اشک بریزند. چه قدر خوب است انسان این را بطلبد. ای خدا به ما بده. ماه مبارک رمضان است، راهمان را باز کن.

همدم قلب های شکسته

خیلی مهم است که یک دید کلی نگر به دنیا داشته باشیم. هر وقت دیدید نقطه، شده نقطۀ سیاه، که در آن روایت مبارکه دارد که یک نقطۀ سیاهی در قلب پیدا می شود، تمام قلب را ظلمت می گیرد. هر وقت دیدی تمام قلبت را ظلمت گرفت، سریع بیا مسجد، سریع بیا هیئت. در روایت دارد امام باقر علیه السلام شب قدر که می شد اگر مریض بود می گفت: سوار بِرانکاردش کنند و با بِرانکارد به مسجد بیاورندش! یعنی چه؟ «ابر و باد و مه خورشید و فلک در کارند / تا تو نانی به کف آری و به غفلت نخوری[5]». از اینها استفاده کن. از مؤمنین استفاده کن. از نَفَس مؤمنین استفاده کن. از رُفقای راه استفاده کن. گاهی اوقات با صدای زیبا ذکر بگو؛ صدای زیبا دل را لطیف می کند. دلیل اینکه می گوید وقتی می خواهی عبادت کنی عطر بزن، لباس زیبا بپوش، عود بسوزان این است که می‌خواهد لطیف شود. می خواهد اسم لطیف تجلّی کند. لطیف که آمد، قلب می ریزد. قلب که آمد، می‌شود: «اَنَا عِندَ المُنکَسِرَةِ قُلُوبُهُم[6]». قلب می شکند؛ وقتی که شکست، خدا تجلّی می کند نزد قلب های شکسته. لطافت سبب شکستن دل می شود.

خوش اخلاقی

در خطبۀ شعبانیه یک دستورالعملی دارد که می فرماید: کسی که در ماه مبارک با خانواده اش خوش اخلاق باشد، سریع از پل صراط می گذرد. راه چه قدر زیباست. یک دفعه یک چیزهایی سبب می شود که گناه انسان بخشیده شود، ولی ببینید خوش اخلاقی چه اثری دارد. خوش اخلاقی سبب می شود راه را طی کنی، برسی به بهشت؛ سریع از پل صراط ردت می کند.

لذا می فرماید: «أفضَلُکُم إيماناً أحسَنُکُم أخلاقاً لِعَیالِه». مخصوصاً در ماه مبارک واقعاً یک جهاد با نَفْسی می خواهد که انسان عصبانی نباشد؛ بالاخره روزه است و انسان یک مقدار اعصابش خرد است و به بعضی ها ممکن است بیشتر فشار بیاورد. خوش اخلاق بودن سخت است. ولی حالا این خودش را بشکند، شکستن خود، شکستن انسان در مقابل خانواده اش، مخصوصاً خانواده. چون ما معمولاً نعوذبالله خانواده مان را می شکنیم و دست پایین می گیریم. این خیلی بد است. در صورتی که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله می فرماید: «هر چه خانواده های دیگران دارند، خانوادۀ تو هم دارد؛ تازه شاید بهترش را هم دارد.»

[1]‌- شیخ محمود شبستری

[2]‌- سورۀ انشراح، آیۀ 5

پس [بدان كه] با دشوارى، آسانى است

[3]‌- إلَهِى عُبَیْدُکَ بِفِنَآئِکَ، مِسْکِینُکَ بِفِنَآئِکَ، فَقِیرُکَ بِفِنَآئِکَ، سَآئِلُکَ بِفِنَآئِکَ

[4]‌- فیض القدیر، ج 2، ص 181

خداوندا چشمانی اشک ریز به من عنایت کن

[5]‌- سعدی

[6]‌- حدیث قدسی

من همدم قلب های شکسته هستم

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

دوست دارید به بحث ملحق شوید؟
نظرات خود را با ما در میان بگذارید!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *