بسم الله الرحمن الرحیم

خلاصۀ شب 10  محرم الحرام 1441

سخنرانی آیت الله تقوایی – دوشنبه  98/06/18   

یمن | فلسطین | حسینع زنده است

اگر چیزی شایستۀ احتیاط باشد زندگی ماست؛ راه ماست. راه ما چه راهی است؟ جهت حرکت ما چه جهتی است؟ خدا به ما لطف کرده، جهت زندگی ما را عوض کرده. ما را هدایت کرده. امام حسین علیه السلام  ما را هدایت کرده. امام حسین علیه السلام زنده است. امام حسین علیه السلام  زمان مند و مکان مند نیست. «أشهَدُ أنَّکَ لَم تُهلَک»؛ شهادت می دهم که شما هلاک نشدی. «وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا بَلْ أَحْيَاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُون[1]». تمام عالَم همانطور که مکشوف و مشاهَد خداست، مشاهَد امام حسین علیه السلام هم هست. امام حسین علیه السلام هم کامل است، هم مکمّل. ما را تکمیل می کند. مردم ما را تکمیل می کند. زمان امام حسینعلیه السلام مردم لیاقت نداشتند کامل شوند، لیاقت نداشتد، به حضرت بپیوندند؛ الآن اینطور نیست. الآن ایرانی ها ندای «هَلْ مِنْ ناصِرٍ یَنْصُرُنی» حضرت را لبیک گفتند. اشتباه است که ما فکر کنیم ندای حضرت را کسی جواب نداده؛ مردم ایران، لبنان، عراق و سوریه لبیک گفتند. الآن تمام عالم دارند شیعه می شوند. نماینده فلسطینی ها که در ظاهر شیعه نیستند، به مقام معظم رهبری می گوید ما مطیع محض شماییم. نمایندۀ الحوثی های یمن که بیشتر چهار امامی هستند، به مقام معظم رهبری می گوید: دستور شما برای ما دستور امیرالمؤمنین علیه السلام است. سید حسن نصرالله نمایندۀ شیعیان لبنان که تمام مسیحی ها و یهودی ها و سنّی های لبنان پشت سر ایشان هستند، می آید اینجا دست مقام معظم رهبری را می بوسد و اعلام می کند ما مطیع شما هستیم.

وفای به عهد| نور خدا خاموش شدنی نیست

وقتی بعد از نماز عصر هفتاد بار می گویی: «أستغفر الله ربّی و أتوب إلیه»؛ یا وقتی در نماز شب استغفار می کنی، یعنی خدایا من را تحت پوشش خودت قرار بده. یعنی خدایا به واسطۀ نظام جهانی امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف من را تحت حمایت خودت قرار بده. «سعید بن عبدالله» ظهر عاشورا آمد، محضر امام حسین علیه السلام گفت: آقا وقت نماز است. امام حسین علیه السلام فرمودند: «جَعَلَكَ اللّهُ مِنَ المُصَلّين[2]». خدا تو را از نمازگزاران قرار دهد که تذکر دادی. بعد جلوی حضرت ایستاد، تیر اول را که به سمت حضرت زدند، خودش را جلو انداخت، سیزده تا تیر به او زدند، وقتی نماز تمام شد، روی زمین افتاد. حضرت او را به آغوش گرفت، داشت جان می داد؛ نگفت من اینطور کردم، آنطور کردم، گفت یا اباعبدالله آیا به عهدم وفا کردم؟ می ترسید مبادا به عهدش وفا نکرده باشد. استغفار یعنی این، حذر یعنی این. آقا به او مدال داد، فرمود: «أَنْتَ أَمَامِي فِي اَلْجَنَّة[3]». الان مردم ایران واقعاً پشت سر امام زمان اند. مسئله فقط خودِ ایران نیست، نظام جهانی عالَم دارد تغییر می کند. اروپا، آمریکا و اسرائیل می خواستند جلوی ایران را بگیرند، «يُرِيدُونَ لِيُطْفِئُوا نُورَ اللَّهِ بِأَفْوَاهِهِم[4]». می خواستند با دهانشان نور خدا را خاموش کنند، نوری که با آمدن امام در اینجا زنده شد، می خواستند این نور را خاموش کنند. «وَاللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُون[5]». اما خدا نورش را کامل کرد، کافران و مشرکان نتوانستند کاری کنند.

نفس لوامّه | نفس مطمئنّه

اولین جزء استغفار پشیمانی است. پشیمانی یعنی اینکه اعمال خودمان را خوب نبینیم. خودمان را گناه کار ببینیم. «لاَ تُخْرِجْ نَفْسَكَ مِنْ حَدِّ اَلتَّقْصِير[6]». نَفْست را از حد تقصیر خارج نکن؛ نگو نمی دانستم. می گوید من نمی دانستم؛ همان نمی دانستم جرم است؛ چرا نمی دانستی؟ چرا نرفتی یاد بگیری؟ می گوید یادم رفت. چرا یادت رفت؟ چرا حواست را جمع نکردی؟ باید حواسمان را جمع کنیم. حذر و اشفاق و احتیاط یعنی این؛ یعنی پشیمان باشیم از تمام اعمالی که انجام داده ایم. توبه مراتب دارد؛ بعضی ها توبه می کنند از فکر گناه. بعضی ها توبه می کنند از معصیت. آنهایی که نَفْس لوّامه دارند توبه می کنند از معصیت؛ ولی هر لحظه در خطر هستند. اگر خدای نکرده در حال معصیت جانشان را بگیرند، چه جوابی به خدا می دهند؟ بعضی ها در معصیت نیستند، گناهان کبیره را کنار گذاشته اند، اما گرفتار صغیره اند. آن هم سخت و خطرناک است؛ از آن هم باید استغفار کرد. بعضی ها بالاتر، حتی فکر گناه هم نمی کنند؛ از فکر گناه هم توبه می کنند. اینها در مرحلۀ نَفْس مطمئنه هستند. فکر گناه را هم به خودشان راه نمی دهند. بعضی ها از فکر کردن برای غیر خدا هم استغفار می کنند. امیرالمؤمنین علیه السلام فرمودند: مؤمن باید هر نَفَسَش بشود «الله». امام صادق علیه السلام می فرمایند: اگر توانستی کاری کنی که در فکرت جز خدا نیاید این کار را بکن.

یُسر | مع العُسر

ما معمولاً از سختی و گرفتاری فرار می کنیم، در حالیکه همین سختی ها ما را نجات می دهد. همین ها ما را درست می کند و به مقام عالی می رساند. «إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا[7]». همانا با هر سختی، آسانی است. چرا ما از سختی گریزان باشیم؟ در زندگی تان نگاه کنید، هر مقامی پیدا کردید به این خاطر است که سختی ها را تحمل کردید. اگر سختی درس خواندن را تحمل کردید به یک جایی رسیدید؛ اگر سختی ورزش کردن را تحمل کردید به یک جایی رسیدید؛ اگر سختی عبادت کردن را تحمل کردید به یک جایی رسیدید.

رحمت | قضای نماز شب

 اول خودم، بعد شما را به نماز شب سفارش می کنم. اگر هم یک دفعه شب بیدار نشدید، قضایش را بخوانید. در روایت دارد ثواب قضای نماز شب از خودش بیشتر است. اگر حال نداشتید، سه رکعت بخوانید؛ اگر حال سه رکعت را هم نداشتید، یک رکعت بخوانید؛ ثواب کل نماز را به شما می دهند. خدا ثواب را پخش کرده. خدا رحمان و رحیم است. اگر یک سیلی هم می زند از روی محبت است. مثل ما نیست که از روی غضب دعوا کند. اگر گاهی گوشمان را می گیرد از روی محبت می گیرد. اگر گاهی به ما فقر می دهد، به خاطر این است که دوستمان دارد. اگر گاهی گرفتاری و مریضی می دهد به خاطر این است که دوستمان دارد؛ می خواهد به چپ و راست نزنیم، می خواهد در راه خودش قرار بگیریم. لذا نماز شب تان را اگر شده ولو همان یک رکعت، ولو قضا، بخوانید. حتی در راه هم می توانید نماز شب را قضا کنید.

بلا | شکر | رضایت

اگر خدا به تو سخت می گیرد؛ هوایت را دارد. خوش به حالت؛ «أَلْبَلآءُ لِلْوِلاء[8]». «هر که در این بزم مقرب تر است / جام بلا بیشترش می دهند». سختی باید باعث شکر شود، نه گله و شکایت. امام حسین علیه السلام وقتی تمام اصحابش شهید شدند، دیگر کسی برایش نمانده بود، خون از بدن مبارکشان جاری بود، سرش را گذاشت روی زمین داغ کربلاء و فرمود: «إلهی رضاً برضائک، صبراً لبلائک، تسلیماً لقضائک». برای همین است که از تمام عالَم جلوتر است. صریح روایات و نص آیۀ قرآن است که مقام حضرت موسی و عیسی علی نبینا و آله و علیهم السلام به امام حسین علیه السلام نمی رسد. تمام پیغمبران ما جز پیغمبر خودمان، مقام امام حسین علیه السلام را ندارند. چرا؟ چون انبیای دیگر ذره ای از بلاهای امام حسین علیه السلام را نکشیدند. در روایت داریم این مقامی که به امام حسین علیه السلام دادند، به تمام انبیاء و اولیاء عرضه شد؛ کسی قبول نکرد. خداوند فرمود ما می خواهیم فردی را در عالم داشته باشیم که این بلاها را قبول کند؛ تنها کسی که بلند شد امام حسین علیه السلام بود. امام حسین با همین بلا تمام عالم را هدایت کرد. با همین غم مردم ایران را نجات  داد.

ذکر لسان | جهر

ما عادت داریم وقتی قرآن خوانده می شود، می نشینیم گوش می کنیم؛ این خوب است، ولی یک سوم ثواب را می بریم. هنگامی که قرآن خوانده می شود، شما هم زمزمه کنید، تمام ثواب را برایتان می نویسند. زمزمه کردن و به زبان آوردن خیلی خوب است.. «ذِكْرُ اَللِّسَانِ اَلْحَمْدُ وَ اَلثَّنَاء[9]». ذکر زبان، حمد و ثناست. بعضی ها فقط در دلشان استغفار می کنند، زبانتان هم باید ذاکر باشد. لذا استحباب جهر از اخفات بیشتر است. جهر یعنی صدا جوهره داشته باشد. البته لازم نیست داد بزنی. داد زدن به جایش خوب است، نه اینکه در خانه همه را عاصی کنی! بله در نماز ظهر و عصر اخفات واجب است؛ آن هم فقط در مورد حمد و سوره؛ بقیه اش را باز به جهر بخوانید. طرف می گوید می آیم مجلس امام حسین علیه السلام خسته می شوم! خب تو هم ذکر بگو. آنها دارند مداحی می کنند، شعر می خوانند، تو هم ذکر بگو؛ بگو یا اباعبدالله؛ بگو یا حسین. حمد و سوره بخوان، بیکار ننشین، مشغول ذکر باش. یک عمر غفلت کردیم؛ خب از این مجالس استفاده کنیم.

[1] –  سورۀ آل عمران، آیۀ 169

[2] –  تسلیة المُجالس و زینة المَجالس (مقتل الحسین علیه السلام)، ج ۲، ص ۲۹۱

[3] –  مثیر الأحزان ؛ ج 2 , ص 60

[4] –  سورۀ صف، بخشی از آیۀ 8

[5] –  همان

[6] –  أعلام الدین في صفات المؤمنین، ج1، ص 34

[7] – سورۀ شرح، آیۀ 5

[8] –  نزدیک به این مضمون در اصول کافی، ج۲، ص۱۰۹

[9] –  مستدرک الوسائل، ج5، ص 396

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

دوست دارید به بحث ملحق شوید؟
نظرات خود را با ما در میان بگذارید!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *